Home

Column algemene beschouwingen van 1 november j.l.

Er hing een goede sfeer tijdens de algemene beschouwingen in de raadsvergadering van 1 november 2011. Het zurige van daarvoor leek wat weggeëbd. Bij de beantwoording van de vragen ontstond nog wel enige reuring toen Gerben Beetstra het college enigszins emotioneel verweet eerder gestelde vragen niet te beantwoorden. Wethouder Wim Kruikemeier beaamde ruiterlijk dat het beter had gekund. Hij was erg netjes. Hij deed het niet, maar had op kunnen merken dat er wel
heel erg veel gevraagd werd: in de vorige raadsvergadering presteerde de VVD het om op 5A4-tjes 44 vragen te stellen. Zelfs wanneer je de retorische daarvan aftrekt, blijft er een respectabel aantal over. De VVD kent de beperkingen en de kwetsbaarheid van onze ambtelijke organisatie. Het helpt wanneer de vraagstelling minder weids, maar meer gericht en to the point is.

In tweede termijn kwamen CDA en VVD  met een amendement op de meerjarenbegroting. Omdat de VVD zo vriendelijk was geweest bij haar algemene beschouwingen een dekkingvoorstel te
voegen, en de oppositie niet de indruk gaf haar standpunten al te zeer aan te passen op basis van de beantwoording door het college, was precies te analyseren wat de CDA-inbreng was. Dank daarvoor.
Het maakt helderder waarvoor CDA en VVD echt staan in de discussie over de voorzieningennota.

De indruk wekkend dat een echte poging zou worden gewaagd om raadsbreed in meer gemeenschappelijkheid de begroting en voorzieningennota te kunnen vaststellen, werd schorsing
gevraagd. Dat beloofde wat goeds. Een half uur stond de voorzitter toe. Na drie kwartier geen witte rook. De publieke tribune was verwachtingsvol. Na een uur was de schorsing nog niet ten
einde. Er moest toch zeker iets bijzonders opbloeien! De stemming op de publieke tribune dreigde zelfs balorig te worden toen de schorsing zo’n vijf kwartier duurde. Muisstil werd een herzien amendement ingediend. Je kon die herziene versie nauwelijks "opgepimpt" noemen. Voor 2012 (en
alleen voor dat jaar) werd in bescheiden mate meegegaan met de door het college voorgestelde bezuinigingen op onderhoud wegen en groen. Tevens was een foutje, opgemerkt door Ellen Slachter, uit het CDA-VVD-dekkingplan gehaald. Meer niet. Was daar nu vijf kwartier voor nodig?
Niet eens als een nachtkaars maar als een walmend waxinelichtje ging de discussie uit.

Hoe moet je dat nu duiden? Wanneer CDA en VVD het gestelde in de voorzieningennota echt zo principieel verkeerd vinden, had het toch voor de hand gelegen dat zij in een eerder stadium hun visie in een helder alternatief op hoofdlijnen en een dito dekkingsplan hadden verwoord? Dat zij met de ander fractievoorzitters hadden gecontact en overlegd of compromissen bereikt konden worden?
Dat het ambtelijk apparaat eens naar de suggesties had kunnen kijken? Dat had een foutje gescheeld en had meer zicht gegeven op de risico’s van vergaande bezuinigingen op jeugd en gezin. Een blind paard had kunnen zien dat bijvoorbeeld de extra bezuinigingen op jeugd (€ 80.000 structureel, €100.000 eenmalig) voor de coalitie onbespreekbaar was. Je laat een speerpunt van je beleid toch niet om zeep helpen?

Allemaal raadselen. Vanwaar de zaken zo laat opgekookt? Vanwaar vijf kwartier doen over de cosmetische, althans marginale, aanpassing van een amendement dat het toch nooit haalt? Wat wordt gemaskeerd?

Toegegeven, allemaal retorische vragen. Wij denken er het onze van. En u?

Door: Henny van der Valk & Hans Hijgemann